La Selva de Próspero

Sapere aude!

30.4.06

Diversas noticias

Un hospital de Palma impide a un padre comerse la placenta de su hijo
Al parecer es ésta una práctica de moda, practicada por gente como Tom Cruise y Rod Steward (ver El Mundo en la edición de hoy, pág. 20)
Reconocer a los simios derechos de las personas es una propuesta ética con una sólida base científica.
Se puede ver esta noticia en varios diarios de tirada nacional.
Mahmud Ahmadineyad reafirma la negativa a abandonar su programa nuclear.
Aumentan a 35523 los pacientes que esperan para ser operados en la Comunidad de Madrid.
Esta es sólo la punta de un iceberg. Si escarbásemos en las páginas de los diarios o en la red descubriríamos miles y miles de noticias similares.
Recuerdo el film de "El Hundimiento" (ya hice una crítica en mi blog sobre esa extraordinaria producción). En él se representa una escena que tuvo lugar en la realidad. En una cena el líder profirió ante sus allegados una afirmación como ésta: "Si los monos apalean hasta la muerte a quien no se integra en su comunidad; ¿no debemos hacer esto nosotros, infinitamente inferiores a ellos?" La secretaria del gobernante afirmaba en sus memorias que esta declaración hizo que comenzase a vislumbrar cierta alteración en la persona del político. Pero si hoy viese los diarios y los telediarios estaría de acuerdo en que el salvador no erraba demasiado.
Otra de las creencias del individuo era que la ingestión de la placenta tenía un alto contenido proteínico y que rejuvenecía y purificaba. ¡Quién iba a decir que Rod Steward, Tom Cruise y dos multmillonarios del siglo XXI refrendasen ese proceder!
Por otro lado, la clonación es una usual moneda de cambio en nuestros días. Excuso decir quién fomentó las primeras prácticas e investigaciones en esta vertiente que hoy en día los países más avanzados de la Tierra consideran esencial para la evolución y el progreso de la vida.
En los diarios de cierto monstruo del XX figuran los programas nucleares como la clave que ha de cimentar el progreso de las naciones y de las culturas.
En las memorias de allegados al monstruo se hablaba de evitar listas de espera masivas de un modo digno; sin utilizar la demagogia ni la comunicación de masas para esquivar la realidad.
Conclusión: No... ha... cambiado... nada.

29.4.06

Opinando

Mendigar un cuerpo es vergonzoso; pero mendigar un alma es irrisorio. En ambos casos se busca propiciar la lluvia: de polvo en el primero, de palabras en el segundo -no es otra la diferencia entre cuerpo y alma-.

28.4.06

Limpiamente.

La retórica aplicada a la aflicción -en algunos casos hasta provocar bostezos de hipopótamo- hace de la aflicción algo retórico, liberador del compromiso. No es difícil ver cómo pulula el cacareo, la crítica fácil, la denuncia masiva, el balido acrítico e inmediato; es decir, la vanagloria sin el respaldo de los hechos que solo busca el coqueteo con los valores, sin implicarse en ellos lo más mínimo. Hay mucho aprendiz de reportero que disfraza la noticia de marujeo y flirtea con la demagogia a cada momento. Basta ver algunas cartas al director en la prensa y el oropel que se gasta en detrimento del hecho. Lo mismo sucede aquí en el desierto de la red. Los leguleyos y picapleitos se sienten jueces sin saber vestir ese disfraz; haciendo el consiguiente ridículo -de cuyo sentido por otra parte carecen-. La palabra se hace falsa y densa cuando sirve a la pretensión del lucimiento y no al lucimiento.
Y como es legión el número de aquellos que desean entrar en el juego de estar en la foto, pocos se atreven a discrepar por miedo a que el mutuo elogio cese y la necesidad del pequeñito reconocimiento se vea frustrada e insatisfecha. Veo esto cada día -y cualquiera puede verlo- en Qué, 20Minutos, ADN, Metro y en las intervenciones "blogueras" y epistolares que se redactan en esa prensa gratuita. La vergüenza ajena es inevitable cuando compruebas cómo aquello que mueve a indignación no es más que un pretexto para hacer de derrotado aspirante a escritor. Y de fondo casi siempre, insisto, la necesidad de una capsulita de reconocimiento venga de quien venga.
Creo que lo más beneficioso para la dignidad de quienes emprenden esas escaramuzas es mostrarles que una cosa es la necesidad de expresarse y otra muy distinta ser genuinos y sentidos detractores de aquello que simulan denunciar. Al menos así, cuando vuelvan a liarse a mamporros con la pluma o el teclado, tendrán un poco de pudor o de vergüenza; o, en todo caso, sabrán que son el hazmerreír de unos pocos que aún creen en la palabra.

27.4.06

Eso

Ladrones, incultos, papanatas; guirigay... Eso son.
Pero también son risa, porque no puedes evitar reír ante sus pretensiones. ¡Qué cara! ¡Qué morro! ¡Pero si se te cae a los pies!... Da igual... Toc, tic, toc; toc, tic, toc... Como esas figuras que se derriten en los efectos especiales para asquear... blandyblup-blandyblup... ¿Puede mirar al objetivo? ¡Floash!... ¡Toma careto! ¡Instantánea para el olvido! Churretones sobre la cámara y "blof-blof-blof" a modo de palabras... "blof-blof-blof"... Así, sin sentido, "blof-blof"; y sin un ápice de vergüenza o recato. Al hozar y al gruñir lo llaman "estilo". "Te tero", dicen mientras jiñan o lo aparentan. "Te tero te tero te tero te tero"... Así hasta que te cagan encima la grasa que no han podido quemar donde hay que quemarla... ¡Panda de gusanos! ¡Estiércol improductivo!
Pero también son paz cuando esperas que pasen muertos por la esquina. Y los muertos son ellos... Eso son.

26.4.06

El aburrimiento puede ser mortal. O te impones a él o la palmas. ¿Alguien no sabe qué es el aburrimiento? El que diga que no lo sabe, se masturba (o escribe blogs, -lo mismo me da que me da lo mismo-). La semilla cada vez se está empobreciendo más.

25.4.06

Oración

No me falles, Ángel del Oeste; y deja los raíles en paz. Mientras exista el Flex Multielastic, las vías son demasiado frías. ¿No crees?

22.4.06

Auto cuestiones

Julio de 2004 a Abril de 2006
Nada para mí, todo para otros.
Ellos sobreviven, yo sigo aquí.
Carcajadas a mi alrededor
Dedos que señalan y muequitas
Haremos esto...

Miedo, confusión, olvidos. Como si esos bichitos que están por ahí dentro quisieran hacerse escuchar para imponerse y dar un golpe de estado al alma. Se han desmadrado y su griterío silencioso amenaza el sistema. ¿Qué puedo saber? ¿Qué debo hacer? ¿Qué he de creer? Si mezclo las preguntas y no marco límites entre ellas, el caos será seguro. Recuerdo (o mejor dicho, he olvidado y me he visto obligado a recordar) las cuatro grandes preguntas de Kant.
¿Qué puedo saber?
¿Qué debo hacer?
¿Qué puedo esperar?
¿Qué es el hombre?
Metafísica, Moral, Religión y Antropología son las encargadas respectivamente de dar respuesta a esas preguntas que nuestros bichitos disparan para hundir el barco.
Y me pregunto porqué he escrito esto. Me limito a escuchar al miedo. Desde que desperté no se ha movido de la silla del salón y me domina con su mirada. Se vuelve insoportable cuando acuna en sus brazos el cadáver de una niña.

HARIZTARREN BALADA
Musika: herrikoia/ Moldaketak: Alan Griffin – Joxan Goikoetxea
Hitzak: Alan Griffin/ Itzulpen-moldaketa: Juan Garzia

Tronura ditu erregek mezuz
Aitorren semeak bildu;
Oro zaizkio oinetaratu,
Haritz leinukoak salbu.

“Ez ei dute nahi, Maiestatea,
Makurtu zure menean,
Zabaldu baizik Haritz bandera
Beren Gaztelu-dorrean”.

“Su eman, bada, su, eta egin
Harrook nire meneko”.
Oro erraustuz ekin diete,
Jarri nahirik belauniko.

“Goiak odolez, beheak odolez,
Urre distira tartean;
Aginduari men egin edo
Hil zaitezte erbestean”.

“Odolez goiak, odolez beheak,
Urre distira tartean;
Haritz sendoa ez da makurtzen
Ezein haizeren aurrean”.

“Itsas bazterrik urrunenera
Itzazue hil arteino,
Sarturik leotz ilunagoan
Haritz-zainak dauden baino”.

“Ahaide maitea, gurean hilez
Hobiak horra gainezka;
Bizi direnok aigenitza guk
Erregeren petik aska”.

Errege-mutil bat dute bahitu;
Hark du bizia galduko,
Erregek amore gin ezean
Ekia sartu orduko.

“Zer zait mutil bat galdurik ere,
Lurpean bada Haritza?
Goiak odolez, beheak odolez,
Odol karrean gabiltza”.
“Oi kartzelari, zer zori duket:
Bici ala hiltzekoa?
Gortekoetan xumeena naiz,
Errege-zerbitzukoa”.

“Errege-mutil, aurki dukezu
Asakatasuna iritis”.
Arrastirian basoan dute
Lepra eginik utzi.

Oihan gorrian horra mutila
Buztina bezalako hotz,
Hariztar buru zaharrek, berriz,
Urrun beltzenean leotz.

Goiak odolez, beheak odolez,
Odoletan blai zur zola;
Odol jarioz ibaika, eta
Agorrezina odota.

HARIZTARREN BALADA
Musika: herrikoia/ Moldaketak: Alan Griffin – Joxan Goikoetxea
Hitzak: Alan Griffin/ Itzulpen-moldaketa: Juan Garzia

Tronura ditu erregek mezuz
Aitorren semeak bildu;
Oro zaizkio oinetaratu,
Haritz leinukoak salbu.

“Ez ei dute nahi, Maiestatea,
Makurtu zure menean,
Zabaldu baizik Haritz bandera
Beren Gaztelu-dorrean”.

“Su eman, bada, su, eta egin
Harrook nire meneko”.
Oro erraustuz ekin diete,
Jarri nahirik belauniko.

“Goiak odolez, beheak odolez,
Urre distira tartean;
Aginduari men egin edo
Hil zaitezte erbestean”.

“Odolez goiak, odolez beheak,
Urre distira tartean;
Haritz sendoa ez da makurtzen
Ezein haizeren aurrean”.

“Itsas bazterrik urrunenera
Itzazue hil arteino,
Sarturik leotz ilunagoan
Haritz-zainak dauden baino”.

“Ahaide maitea, gurean hilez
Hobiak horra gainezka;
Bizi direnok aigenitza guk
Erregeren petik aska”.

Errege-mutil bat dute bahitu;
Hark du bizia galduko,
Erregek amore gin ezean
Ekia sartu orduko.

“Zer zait mutil bat galdurik ere,
Lurpean bada Haritza?
Goiak odolez, beheak odolez,
Odol karrean gabiltza”.
“Oi kartzelari, zer zori duket:
Bici ala hiltzekoa?
Gortekoetan xumeena naiz,
Errege-zerbitzukoa”.

“Errege-mutil, aurki dukezu
Asakatasuna iritis”.
Arrastirian basoan dute
Lepra eginik utzi.

Oihan gorrian horra mutila
Buztina bezalako hotz,
Hariztar buru zaharrek, berriz,
Urrun beltzenean leotz.

Goiak odolez, beheak odolez,
Odoletan blai zur zola;
Odol jarioz ibaika, eta
Agorrezina odota.

El retiro

El retiro

21.4.06

La "comunicación" entre camaradas.

Emisor: De verdad, eres una persona maravillosa. ¡Perdona, teléfono!
Emisor: Ya está. Lo que te decía. No he visto a nadie que... ¡Perdona, mi cuñada!
Emisor: Ahora. Y eso, que nunca podría olvidar que tú has estado ahí cuando... ¡Espera, que llaman a la puerta!
Emisor: ¡Bueno, a ver si ahora! Tienes cosas que en algunos momentos... ¡Disculpa, el cartero!
Emisor: Perdóname, pero no veas qué día. Te quería decir que es tan satisfactorio... ¡Huy, el fontanero, un segundo!
Emisor: Ya está. Arreglaron la pila bautismal que tenía rota. Pues eso, que tú eres tú... ¡Anda, mi jefe, aguarda!
Emisor: Nada, le he ventilado en dos patadas. Pues tú... ¡Llaman al tejado, un minuto, a saber qué sera!
Emisor: El deshollinador. Y tú... Oye, ¿quién eres tú? No sé por qué te hablaba ni quién eres. Te he olvidado de un plumazo.
Receptor: Olvídalo.

La "comunicación" entre camaradas.

Emisor: De verdad, eres una persona maravillosa. ¡Perdona, teléfono!
Emisor: Ya está. Lo que te decía. No he visto a nadie que... ¡Perdona, mi cuñada!
Emisor: Ahora. Y eso, que nunca podría olvidar que tú has estado ahí cuando... ¡Espera, que llaman a la puerta!
Emisor: ¡Bueno, a ver si ahora! Tienes cosas que en algunos momentos... ¡Disculpa, el cartero!
Emisor: Perdóname, pero no veas qué día. Te quería decir que es tan satisfactorio... ¡Huy, el fontanero, un segundo!
Emisor: Ya está. Arreglaron la pila bautismal que tenía rota. Pues eso, que tú eres tú... ¡Anda, mi jefe, aguarda!
Emisor: Nada, le he ventilado en dos patadas. Pues tú... ¡Llaman al tejado, un minuto, a saber qué sera!
Emisor: El deshollinador. Y tú... Oye, ¿quién eres tú? No sé por qué te hablaba ni quién eres. Te he olvidado de un plumazo.
Receptor: Olvídalo.

20.4.06

Efemérides

Hijo de un aduanero austriaco llamado Alois Schickgruber-Hitler (antes se apellidaba Schickgruber, pero se cambió el apellido a Hitler ya que era más prestigioso) y Clara Pölzl (una joven que era 23 años menor que Alois) Adolfo Hitler nació en Braunau, Austria, el 20 de Abril de 1889.
Hoy cumpliría 117 años.

Efemérides

Hijo de un aduanero austriaco llamado Alois Schickgruber-Hitler (antes se apellidaba Schickgruber, pero se cambió el apellido a Hitler ya que era más prestigioso) y Clara Pölzl (una joven que era 23 años menor que Alois) Adolfo Hitler nació en Braunau, Austria, el 20 de Abril de 1889.
Hoy cumpliría 117 años.

19.4.06

Apurado en lo imposible como ando, arranco unos segundos para exponer la verdad que me ha sido revelada:
No somos nosotros quienes decidimos cuando creemos hacer las cosas más sublimes y encantadoras o las más nefandas y aterradoras. El infierno y la gloria no los merecemos por méritos propios, sino que nos han sido concedidos por una fuerza ajena a la que nuestra conciencia pudiera emprender.
Nadie hace el mal a sabiendas; y nadie obra lo que le encumbra proponiéndoselo. Todo es dado.
Mar

Apurado en lo imposible como ando, arranco unos segundos para exponer la verdad que me ha sido revelada:
No somos nosotros quienes decidimos cuando creemos hacer las cosas más sublimes y encantadoras o las más nefandas y aterradoras. El infierno y la gloria no los merecemos por méritos propios, sino que nos han sido concedidos por una fuerza ajena a la que nuestra conciencia pudiera emprender.
Nadie hace el mal a sabiendas; y nadie obra lo que le encumbra proponiéndoselo. Todo es dado.
Mar

18.4.06

Somebody Super Like You (Beef Construction Song)

We need a man that is simple perfection
There's nothing that's harder to find
Someone to lead us protect us and feed us
And help us to make up our minds
We need a man that's sophisticated
Quiet and strong and well educated
Where to go what to do
Could it be somebody super like you
We need a man that can stand as a symbol
And symbols have got to be tall
Someone with taste and the tiniest waist
With his help would not life be a ball
If we had fun he would not restrain us
If we got caught he would just explain us
Where to go what to do
Could it be somebody super like you
We pledge allegiance to his gracefulness and charming manners
With a voice that's both sides choice he'll bring us to our knees in admiration
He is king of all who see and hear his perfect pitch
And more surprises when his time is come a stallion rises
We need a man with a head on his shoulders a nose that is simply divine
Hollywood smile and a perfect profile and with eyes that would sparkle and shine
Long flowing hair for a crowning glory
There'd be a man who could tell our story
Where to go what to do
Could it be somebody super like you
We pledge allegiance to his gracefulness and charming manners
With a voice that's both sides choice he'll bring us to our knees in admiration
He is king of all who see and hear his perfect pitch
And more surprises when his time is come a stallion rises
Rises...rises...rises

Somebody Super Like You (Beef Construction Song)

We need a man that is simple perfection
There's nothing that's harder to find
Someone to lead us protect us and feed us
And help us to make up our minds
We need a man that's sophisticated
Quiet and strong and well educated
Where to go what to do
Could it be somebody super like you
We need a man that can stand as a symbol
And symbols have got to be tall
Someone with taste and the tiniest waist
With his help would not life be a ball
If we had fun he would not restrain us
If we got caught he would just explain us
Where to go what to do
Could it be somebody super like you
We pledge allegiance to his gracefulness and charming manners
With a voice that's both sides choice he'll bring us to our knees in admiration
He is king of all who see and hear his perfect pitch
And more surprises when his time is come a stallion rises
We need a man with a head on his shoulders a nose that is simply divine
Hollywood smile and a perfect profile and with eyes that would sparkle and shine
Long flowing hair for a crowning glory
There'd be a man who could tell our story
Where to go what to do
Could it be somebody super like you
We pledge allegiance to his gracefulness and charming manners
With a voice that's both sides choice he'll bring us to our knees in admiration
He is king of all who see and hear his perfect pitch
And more surprises when his time is come a stallion rises
Rises...rises...rises

Bravísimo

Bravo por Charo López. Una actriz como la copa de un pino.

Bravísimo

Bravo por Charo López. Una actriz como la copa de un pino.

17.4.06

Propósitos humanos.

No dañar a quienes andan encorvados; porque en su joroba albergan inquina.
No confiar en quienes te sonríen como si un laxante les purgase las entrañas.
No dar la espalda a los enanos que pudieran enamorarse de tus almorranas.
No escuchar a quienes se mueren por brillar, pero que nunca caen muertos.
No responder a quienes te pregunten con una jeta partida por el desencanto.
No dar la mano a quienes la tomarían como una parte que saciase su cueva.
No intimar con quienes venden cara su intimidad, porque carecerán de ella.
No asentir a quienes predican con ínfulas prestadas y ceñidas sobre astas.
No vender como revelado el vómito que otros quieren purificar en tu boca.
No cesar de golpear a quienes no cesan de martirizar con disfraces de paz.
No descender ni un peldaño de la escalera que sólo ven tus delirantes ojos.
No caer en la tentación ni en el pecado de compadecer a quienes lo desean.
No levantar tu mano a quienes de ese modo la quieren ver para ser santos.
No escupir ni una palabra sobre quienes buscan ser el orinal de lo elevado.
No pervertir a inocentes que te escandalizarían si mostraran lo que han sido.
No aconsejar a quienes con la consistencia del agua buscan sólo desembocar.
No mirar los ojos en cuyo iris de paz se camufla el resplandor de la envidia.
No dialogar con los monólogos nacidos para ser masivamente pontificados.
No albergar a quienes se cobijarán en ti para incubar la ira en tus entrañas.
No amar a quienes nombren la palabra "amor", porque ya no son inocentes.
No ser puro con quienes se dicen puros, porque ya saben qué es la pureza.
No dormir con aquellos que buscan ser tu sueño, pues despertarás muerto.
No escuchar jamás al corazón, cuando siendo sordo podría seguir latiendo.

15.4.06

FIN

14.4.06

Cuentos Completos


Recomiendo la lectura de los Cuentos Completos de Flannery O'Connor. Una autora que fue puesta por encima de contemporáneos como Capote, Hemingway o T. Williams y que mantiene al lector en permanente estado de sensación o de percepción. Mejor que cualquier crítica, (hay muchas en la red y algunas discrepantes con la editorial), es la lectura de esos textos. Algunos de estos cuentos me han dejado impresionado: Un hombre bueno es difícil de encontrar, Todo lo que asciende tiene que converger, Más pobre que un muerto, imposible; ¿Por qué se amotinan las gentes?, La espalda de Parker, La vida que salvéis puede ser la vuestra y el interesante Los lisiados serán los primeros (un cuento para aquellos progres de vida solucionada, liberales y ateos, pagados de sí mismos con un sentimiento de "tout bien fait" y maestros de pública moralidad, ante los que acabas por sentir compasión y repulsión cuando contemplas de qué están hechas sus vidas -no diré nada para los que decidan leer esta historia-).
Treinta y una historias en las que sumergirse -doy fe de que esa inmersión se produce- y gracias a las cuales ver al ser humano tal cual es y no como se imagina.



Happy Birthday, my friend!!!




14 de abril

Enciendes el cerebro muerto del televisor y en la Cuatro ves las proclamas en Grado, Eibar, Vilassar de Mar y Málaga conmemorando la segunda república. Declaraciones, banderas, muertos sacados a relucir; desquites entre tumbas.
Enciendes la gangrena tumefacta de la caja tonta y ves a iraníes y palestinos amenazando tormenta; mientras los dioses del trueno han quedado para el martes que viene en Rusia, donde venderán la piel del oso antes de freírlo.
Sales a la calle y las aceras son un desierto; porque los ciudadanos están alabando al ocio entre polvos, birras y ronquidos.
Enciendes la tuberculosa voz del transistor y hablan de la contienda del siglo, de la lucha de titanes, de la nueva venida de Hitler y Stalin bailando un vals en forma de Barcelona-Villarreal. ¿Ganará Stalin?
Oyes ruidos en la ventana, vas a la habitación y compruebas que los pájaros se han reventado los sesos contra el cristal, porque no encuentran un miserable gusano que llevarse al pico: todos los platelmintos han emigrado.
Quieres echarte una siesta; pero te enteras de que el hijo del vecino ha sufrido un ataque de luz y perspicacia y se ha colgado dejando caer el cuerpo por el hueco de la escalera. La juez que levanta el cadáver está jodida por tener guardia un día como hoy; sabe que su marido se ha ido con una chiquita de veinte años -y a la juez le jode saber que ya no es más que una arruga que certifica defunciones-.
Observas el cielo nublado; has oído que a la tarde hay procesiones: el santo encuentro entre la madre que sobrevive y el hijo que ha de caer muerto. "Sí, mamá, no seas egoísta. Yo no nací para ser tu capricho; de hecho yo no te pedí nacer, pero tú tenías que mostrarte hembra antes que persona."
Y oyes en la radio que hoy Ritchie cumple 61 años y le deseas lo mejor; pero sabes que tú ya no estás para cumplir ni una semana. Felicidades, genio; porque al menos tú has puesto melodía a la impúdica mierda que nos muestran.

Duerme.
Lo has conseguido.
¿Brilla más el Sol?
¿Eres más feliz?
¿Miras desde más arriba?
Para ti el paisaje siempre será el mismo.
Para ti las sombras no pueden cambiar.
Da igual con qué palabras,
es lo mismo con qué silencio,
no importa el modo de hacerlo...
En ti ya nada es serio, ni digno, ni respetuoso;
nadie te merece
y nadie te soporta.
Duerme...
Duerme en guerra
con tus sombras.

El veneno y su plomada de Alejandro Frutos Eribán

13.4.06

No puedo darte el secreto del éxito, pero sí el del fracaso: intenta gustarle a todo el mundo. [Kipling]
Abandonemos, pues, el fracaso.



LEY CONTRA EL CRISTIANISMO

Dada en el día de la salvación, en el día primero del año uno (-el 30 de septiembre de 1888 de la falsa cronología)

Guerra A Muerte Contra El Vicio: El Vicio Es El Cristianismo



ARTÍCULO PRIMERO: Viciosa es toda especie de contranaturaleza. La especie más viciosa de hombre es el sacerdote: él enseña la contranaturaleza. Contra el sacerdote no se tienen razones, se tiene presidio.

ARTÍCULO SEGUNDO: Toda participación en un servicio divino es un atentado contra la moralidad pública. Se será más duro contra los protestantes que contra los católicos, más duro contra los protestantes liberales que contra los protestantes ortodoxos. Lo que hay de criminal en el ser-cristiano crece en la medida en que uno se aproxima a la ciencia. El criminal de los criminales es, por consiguiente, el filósofo.

ARTÍCULO TERCERO: El lugar maldito en que el cristianismo ha encovado sus huevos de basilisco será arrasado y, como lugar infame de la tierra, constituirá el terror de toda la posteridad. En El se criarán serpientes venenosas.

ARTÍCULO CUARTO: La predicación de la castidad es una incitación pública a la contranaturaleza. Todo desprecio de la vida sexual, toda impurificación de la misma con el concepto de impuro es el auténtico pecado contra el espíritu santo de la vida.

ARTÍCULO QUINTO: Comer en la misma mesa con un sacerdote le hace quedar a uno expulsado: con ello uno se excomulga a sí mismo de la sociedad honesta. El sacerdote es nuestro chandala, - se le proscribirá, se lo hará morir de hambre, se lo echará a toda especie de desierto.

ARTÍCULO SEXTO: A la historia sagrada se la llamará con el nombre que merece, historia maldita; las palabras Dios, redentor, santo, se las empleará como insultos como divisas para los criminales.

ARTÍCULO SÉPTIMO: El resto se sigue de aquí.

Extraído de El Anticristo


Un día para recordar

Me pregunto qué sucederá el día que Estados Unidos pruebe su propia medicina. Es fácil sentirse líder sin haber sido golpeado ni una sola vez en territorio propio. (La única vez que lo ha sido septembrinamente fue por sorpresa y pretendieron conmover al mundo a través de los mass media). La fortaleza de esta nación, como la fortaleza de un ser humano, se comprueba en el padecimiento -no en la salud-. Quizás se acerca el momento de que no sólo las catástrofes naturales se ceben con el pueblo norteamericano. Y, en cualquier caso, es muy natural que ciertos países pretendan convertirse en una catástrofe para esa tribu.
Irán ha visto lo que ha sucedido con Irak. Irak fue acusado de poseer algo inexistente y todos pueden ver lo que está pasando. Irán quiere ser diferente. No oculta sus propósitos. Sabe que va a ser invadida, independientemente de lo que hagan o digan. Por eso han decidido enriquecer uranio a espuertas (o, lo que es lo mismo, "a gran escala"). Y la cosa va tan en serio que China y Rusia ¡han suplicado! a Irán que no prosiga. Pero Irán no va a detenerse; es un pueblo que no piensa ser burlado como Irak. Saben que van a morir muchos, pero lo harán en una guerra abierta. ¡Como deben ser las guerras más nobles! Sólo que aquí las armas serán nucleares. Es una buena reflexión para la Semana Santa.
Refrán: Tanto va el cántaro (U.S.A.) a la fuente (Oriente Medio) que acaba por romperse.
Reflexión: Imagino el comentario del burguesito medio de a turismo: "Pero, ¡¡¡¿¿¿entonces va a subir más la gasolina???!!! Jooo... ¡No es justooo!... ¡Precisamente ahora que llegan las vacaciones de verano!... ¡Si es que todo lo hacen a propósito!"
Nota: Sé que como he nombrado estas tres palabras, Irán-Irak-U.S.A., este blog será levemente intervenido. Todo escrito que contenga esas tres palabras es captado por los servidores de la tribu norteamericana. Luego comprobarán, si los sistemas no se caen, que este escrito corresponde a alguien exento de peligro alguno y pasarán de él. Pero por si se caen los sistemas y me toman por "enemigo público número uno" dejo constancia de que esto es sólo una manifestación de amargura, que nadie me sigue, que es un diario personal, repito "per so nal"; y que es mejor desquitarse a través de la palabra inofensiva que a tiros en un Burger King. Y la palabra hoy en día es inofensiva; tendrían que pasar siglos o milenios para que volviese a mover a un éxtasis Nürembergiano. Es lo bueno del pensamiento débil y vermiforme.

12.4.06

Out In The Fields
Gary Moore

It doesn't matter
if you're wrong or if you're right.
It makes no difference
if you're black or if you're white.


All men are equal
till the victory is won.
No colour or religion
ever stopped the bullet from a gun.


Out in the fields,
the fighting has begun.
Out on the streets,
they're falling one by one.
Out from the skies,
a thousand more will die each day.
Death is just a heartbeat away.


It doesn't matter
if you're left or to the right.
Don't try to hide behind the cause
for what you fight.


There'll be no prisoners taken
when the day is done.
No flag or uniform
ever stopped the bullet from a gun.


Out in the fields,
the fighting has begun.
Out on the streets,
they're falling one by one.
Out from the skies,
a thousand more will die each day.
Death is just a heartbeat away.


There's no communication,
no one to take the blame.
The cries of every nation
have fallen on deaf ears again.


Out in the fields.
Out in the fields.
They are falling one by one.
Out in the fields.
No flag has ever stopped
the bullet from a gun.


Death is just a heartbeat away.
Out in the fields,
a heartbeat away.
Out in the fields.
Death is just a heartbeat away.
Out in the fields,
a heartbeat away.
Out in the fields.


In the fields,
the fighting has begun.
Out on the streets,
they're falling one by one.
Out from the skies,
a thousand more will die each day.

11.4.06

Una serena consagración de la primavera.

Verdaderamente, el texto del post anterior ha sido leído con humildad y respeto. Cuando lo puse, no tenía ni idea de que esas palabras serían radiadas esta misma tarde.
Curiosamente, Nietzsche en sus momentos más jubilosos latía bajo vientos franceses; su obsesión por Carmen no tenía límites. Los vientos de Francia le aportaban ligereza, aire, ¡vida! Hoy su intempestivo texto ha estado acompañado de esa ligereza, de ese aire y de lo que le arrebató hasta la locura: de vida. Brel prestó su voz a la canción del loco, haciendo brillar la oscura plaza con la verdad de un vals. La melodía de una voz que narra o de una voz que canta o de un vals que es danzado es la única verdad necesaria para vivir.
Esta tarde el loco dejó la linterna hecha pedazos, paseó por un jardín que sintió como suyo y de todos, respiró el aroma de un té virtual e inspiró la serena felicidad de la primavera.
Los eventos más memorables, los instantes más gozosos, los compartidos por compañeros de viaje "desconocidos" surgen sin premeditación (y, por supuesto, sin alevosía). Y los martes vuelven a ser mi día favorito.
"Hay lugares para morir... y lugares para renacer... y lugares para ser dioses después de Dios" :)

Evangelio de Semana Santa. (Por favor, leer con humildad y respeto)

No habéis oído hablar de ese loco que encendió un farol en pleno día y corrió al mercado gritando sin cesar: ¡Busco a Dios!, ¡Busco a Dios!. Como precisamente estaban allí reunidos muchos que no creían en dios, sus gritos provocaron enormes risotadas. ¿Es que se te ha perdido?, decía uno. ¿Se ha perdido como un niño pequeño?, decía otro. ¿O se ha escondido? ¿Tiene miedo de nosotros? ¿Se habrá embarcado? ¿Habrá emigrado? - así gritaban y reían alborozadamente. El loco saltó en medio de ellos y los traspasó con su mirada. ¿Que a dónde se ha ido Dios? -exclamó-, os lo voy a decir. Lo hemos matado: ¡vosotros y yo! Todos somos sus asesinos. Pero ¿cómo hemos podido hacerlo? ¿Cómo hemos podido bebernos el mar? ¿Quién nos prestó la esponja para borrar el horizonte? ¿Qué hicimos cuando desencadenamos la tierra de su sol? ¿Hacia dónde caminará ahora? ¿Hacia dónde iremos nosotros? ¿Lejos de todos los soles? ¿No nos caemos continuamente? ¿Hacia delante, hacia atrás, hacia los lados, hacia todas partes? ¿Acaso hay todavía un arriba y un abajo? ¿No erramos como a través de una nada infinita? ¿No nos roza el soplo del espacio vacío? ¿No hace más frío? ¿No viene de continuo la noche y cada vez más noche? ¿No tenemos que encender faroles a mediodía? ¿No oímos todavía el ruido de los sepultureros que entierran a Dios? ¿No nos llega todavía ningún olor de la putrefacción divina? ¡También los dioses se pudren! ¡Dios ha muerto! ¡Y nosotros lo hemos matado! ¿Cómo podremos consolarnos, asesinos entre los asesinos? Lo más sagrado y poderoso que poseía hasta ahora el mundo se ha desangrado bajo nuestros cuchillos. ¿Quién nos lavará esa sangre? ¿Con qué agua podremos purificarnos? ¿Qué ritos expiatorios, qué juegos sagrados tendremos que inventar? ¿No es la grandeza de este acto demasiado grande para nosotros? ¿No tendremos que volvernos nosotros mismos dioses para parecer dignos de ella? Nunca hubo un acto tan grande y quien nazca después de nosotros formará parte, por mor de ese acto, de una historia más elevada que todas las historias que hubo nunca hasta ahora. Aquí, el loco se calló y volvió a mirar a su auditorio: también ellos callaban y lo miraban perplejos. Finalmente, arrojó su farol al suelo, de tal modo que se rompió en pedazos y se apagó. Vengo demasiado pronto -dijo entonces-, todavía no ha llegado mi tiempo. Este enorme suceso todavía está en camino y no ha llegado hasta los oídos de los hombres. El rayo y el trueno necesitan tiempo, la luz de los astros necesita tiempo, los actos necesitan tiempo, incluso después de realizados, a fin de ser vistos y oídos. Este acto está todavía más lejos de ellos que las más lejanas estrellas y, sin embargo son ellos los que lo han cometido. Todavía se cuenta que el loco entró aquel mismo día en varias iglesias y entonó en ellas su Requiem aeternam deo. Una vez conducido al exterior e interpelado contestó siempre esta única frase: ¿Pues, qué son ahora ya estas iglesias, más que las tumbas y panteones de Dios?.
Capítulo 125 de La Gaya Ciencia (Friedrich Nietzsche)
Es palabra del Anticristo.
Laudamus te, super hominem.

10.4.06

Compartir la belleza

L'oiseau et l'enfant
by Marie Myriam

Comme un enfant aux yeux de lumière
Qui voit passer au loin les oiseaux
Comme l'oiseau bleu survolant la terre
Vois comme le monde, le monde est beau

Beau le bateau, dansant sur les vagues
Ivre de vie, d'amour et de vent
Belle la chanson naissante des vagues
Abandonnée au sable blanc

Blanc l'innocent, le sang du poète
Qui en chantant, invente l'amour
Pour que la vie s'habille de fête
Et que la nuit se change en jour

Jour d'une vie où l'aube se lève
Pour réveiller la ville aux yeux lourds
Où les matins effeuillent les rêves
Pour nous donner un monde d'amour

L'amour c'est toi, l'amour c'est moi
L'oiseau c'est toi, l'enfant c'est moi

Moi qui ne suis qu'une fille de l'ombre
Qui voit briller l'étoile du soir
Toi mon étoile qui tisse ma ronde
Viens allumer mon soleil noir

Noire la misère, les hommes et la guerre
Qui croient tenir les rênes du temps
Pays d'amour n'a pas de frontière
Pour ceux qui ont un cœur d'enfant

Comme un enfant aux yeux de lumière
Qui voit passer au loin les oiseaux
Comme l'oiseau bleu survolant la terre
Nous trouverons ce monde d'amour
L'amour c'est toi, l'enfant c'est moi
L'oiseau c'est toi, l'enfant c'est moi

9.4.06

El dardo de la diosa.

Esta tarde noche he leído algo sobre un hombre que se casó con la nada. He querido fantasear con esa figura y he escrito esto -palabras, sólo palabras, cualquier parecido con la realidad es puro sueño en ciernes de convertirse en acto-.
Quizás ese hombre llegó a la nada, no por soledad, ni por una inteligencia fría y memorística; sino por una inteligencia emocional capaz de sentir demasiado hondo la brevedad de las cosas.
Quizás ese hombre comprobó que "todo prometía y todo desilusionaba".
Quizás ese hombre comprendía que no eran tiempos para exigir compromisos demasiado duraderos por parte de nadie. Quizás él buscaba esos valores que aportaba el matrimonio: la fidelidad, el "hasta que la muerte nos separe", el cariño de la mujer y los hijos... Y comprobó que algo constante sólo lo aporta la nada.
Quizás ese hombre gozaba en algunos instantes, para que a continuación los instantes siguientes le demostrasen -no a su inteligencia o a su razón, sino a su corazón- que todo sentimiento elevado y digno se acaba volviendo deplorable y lamentable.
Quizás ese hombre recibió el cariño de muchos, y vio las manos abiertas y los corazones abiertos de quienes le querían; pero sabía que "cada cual acaba matando lo que ama".
Quizás ese hombre no escondía malicia y reaccionaba, en efecto, como un niño. Y quizás fuesen sus momentos de niño los más encantadores; pero necesitaba gestar desesperación en las sombras para que la luz de su sonrisa fuese tan grande. Las sonrisas más entrañables y los frutos más exquisitos se generan en una oscuridad de años. Es triste pero es así.
Quizás ese hombre se acabe pudriendo en un apartamento alquilado o le echen del apartamento porque llegue a carecer de fuerzas hasta para levantarse a pagar el alquiler. Quizás le acaben faltando las fuerzas hasta para eso.
Quizás ese hombre sepa que la nada, a la que llaman su esposa, es la única amiga-madre-amante-mujer-prostituta-hermana-esposa que le comprende, que se anticipa a todas las caídas y a todas las fracturas de espejo. Quizás la nada de ese hombre, a la que tal vez no ama pero respeta, le asesora y le quiere como tal vez su madre amó a su padre a pesar de los baches de éste. Y quizás al ver un reflejo de ese soportar y ese tolerar a quien se quiere en la figura de la nada, optó por ella. Quizás ninguna amiga, conocida o querida aportó a ese hombre esa tolerancia -y no porque fuesen malas personas, sino porque esa tolerancia exige eso que llaman muy alocadamente "amor"-.
Quizás ese hombre ya hubiese sido señalado por otro hombre cuando era pequeño, por otro hombre que tomó una decisión que le rompe cada vez más fulminantemente el cerebro.
Quizás ese hombre no merezca ser amado, pero tampoco odiado; y mucho menos compadecido o comprendido. Quizás ese hombre sea un capricho del destino o un ángel para instantes desesperados o un mensajero para desilusiones de fin de semana. Pero ese hombre necesita tal vez algo más que instantes o fines de semana; y por eso ha decidido casarse con la nada.
Quizás ese hombre ya no apuesta por nada ni por nadie; sencillamente, se deja ir y deja que se burlen o se mofen de él. Al fin y al cabo, la nada le enseña que todo: elogios, burlas, cariños, odios y desprecios no son más que eso, nada, nada que merezca la pena.
Quizás ese hombre está colgando cada día más y más en el vacío -es lo que debe de tener estar casado con la nada-; y cada minuto es eterno porque le hace saber que ya no queda nada, sino nada. Y quizás la nada, en un amor egoísta y posesivo, le está devorando hasta el extremo de dar a luz un hijo llamado "locura".

4.4.06

Mr Hyde

Hoy no veré ni escucharé a Quintero.

Una de las condiciones para sobrevivir es adaptarse. Y adaptarse es:

Ser ladrón en Marbella o marbellí (tanto monta, monta tanto)
Ergo generalizar a lo tonto y ser tonto en general, sin nada en particular que lo remedie.
Escuchar la COPE y la SER, hallar la media y beber... agua solo, pero beber.
Decir "sí, señor"; y desear que el señor se vaya pronto al infierno.
Ser esclavo y pensar en Espartaco (crucificado... crucificado Espartaco, no yo).
Hacer el gilipollas y ser aplaudido por ello.
Hacer de gallo en un puto gallinero o convertir en gallina al mundo entero.
Comprender que no quepan más billetes confiscados en el expolio de Marbella (un sutil modo de decir a los que no tienen: "te jodes por tercermundista y quizás por negro").
Ser internauta en un charco de cangrejos afrancados (por la vulgaridad).
Profesar la imbecilidad como maestros (en la imbecilidad).
Decir lo que dicen los demás y ser de los demás el eco ecotado del tronco talado.

Adaptarse supone muchas cosas. Pero no es nada adaptativo que te vengan con un par de versos y te los apliquen en el almorraniento culo ("fuente de adiós al ser" para los quinterianos).

El dominio de la palabra es convivir con la palabra. Y no por censurar la palabra se censuran los actos. La idea puede ser sencilla. Su práctica imposible.

3.4.06

Me quiero ir con la tarde. Yo no soy más que esta puesta de Sol. Me quiero ir como lo que fui: mensajero, ángel o cartero de noticias imposibles. Dicen que cada uno tiene su momento de gloria y de intimidad -quizás son lo mismo-; un momento para decidir el ocaso que le respirará como último aliento. Y yo me quiero ir en primavera. Porque cuando es la felicidad la que habla con palabras de despedida no hay que dejarla callar. Pertenezco a un árbol de titanes que decidieron irse por sus propias ramas en primavera. Cada vez las palabras van a menos, pero la intención y el acto van a más.
¡Ay, ocasos de primavera!

2.4.06

La Reina de las Hadas.


Faerie Queen

Over on the hill
There grows a flower
Growing quicker still
More perfect by the hour
Deep within that flower
Is a tiny chair
All a-fringed with gold
The fairy queen sits there…

It is in her breath
That the wind does blow
It is in her heart
As pure as winter snow
It is in her tears
Crystal raindrops fall
And within her years
That she is in us all…

*Oh dark eyes
Help me see
Just one look
She is gone
Look on me
We are one
Fading with the setting sun…

As the willow bows
To her majesty
All the forest flowers
Love her mystery
Who would not admire
Who could not adore
Who does not desire
Who wishes to see more?

Crítica asépticamente neutral.

La opinión que voy a exponer sobre la obra del post anterior sé que es tendenciosa, relativa, totalmente parcial. Por lo menos, soy honesto en ese aspecto.
The Village Lanterne es una obra maestra, una delicia, una maravilla; un séptimo cielo condensado en un par de círculos, una razón para seguir viviendo, un motivo de júbilo; una suave y serena exaltación de la calma, una experiencia estética capaz de exorcizar los demonios del hastío y de la crueldad, un misterio gozoso; armonía para el alma en estado puro.
Insisto, sé que no soy neutral en absoluto. A doce días de su cumpleaños (que es como si fuese el mío) el maestro Blackmore ha vuelto a transfigurarse para mí.
Las piezas de esta obra, unidas a un cuento lleno de naturalidad y belleza que me han pasado, merecen un retiro a las fuentes del sosiego.
¡Salud y buen día a todos! Me retiro por unos instantes al Paraíso.

1.4.06


Hoy, sábado, ha salido a la luz esto... ¿Hace falta decir que no descansaré hasta tenerlo en mis manos y clavado en forma de notas musicales en mi cabeza?
The Village Lanterne, nuevo cd de Ritchie Blackmore.

Free counter and web stats